Μάθετε τα πάντα για την Ελλάδα

Ο Μακεδονομάχος Κωνσταντίνος Ιωαννίδης

‘Ο Κωνσταντίνος Ίωαννίδης άμέσως μετά τήν άποφοίτησίν του από τό διδασκαλειον Θεσσαλονίκης ειργάσθη ώς διδάσκαλος τό 1890 εις τήν Χειμμάραν της ’Ηπείρου, έν συνεχεία εις Γουμένιτσαν, Καβάλλαν, Στρώμνιτσαν, Δυρράχιον, Τραπεζούντα, Θεραπειά Κωνσταντινουπόλεως και τελικώς ώς έπιθεωρητης δημοτικής έκπαιδεύσεως νομου Μοναστηριού.

«Οταν υπηρετεί εις Θεραπειά Κωνσταντινουπόλεως, τό 1906, έγνωρίσθη μέ τον εις τήν Πρεσβείαν ύπηρετουντα τότε Ίωνα Στ. Δραγούμην, ό όποιος, σαγηνευθείς άπό τήν πατριωτικήν φλόγα του Ίωαννίδη και έκτιμήσας τήν άκαμπτον δραστηριότητά του, εισηγήθη άρμοδίως και έπέτυχεν τήν αποστολήν τού Ίωαννίδη εις τό Μοναστήριον (Βιτώλια) εις ειδικήν ύπηρεσίαν παρά τω Έλληνικώ Προξενείω και πρός κάλυψιν των ένεργειών του άπεσπάσθη ώς επιθεωρητης των δημοτικών σχολείων δλης της περιφερείας του νομου εις τήν όποίαν περιελαμβάνοντο αί περιοχαί Πρεσπών, Άχρίδος, Στρούγκας, ’Άνω και Κάτω Μπελίτσα Πελαγωνίας μέχρι Μοριχόβου, Περλεπέ, Κρουσό- βου, Φλωρίνης, ’Αμυνταίου, Καστοριάς, Κορυτσας, Κοζάνης, Πτολεμαιδος, ’Αρνίσσης και ’Εδέσσης.

‘Ο Κωνσταντίνος Ίωαννίδης, φύσις ζωηρά μέ πνευμα σπινθηροβόλον, διαρκώς περιώδευεν έν μέσω πλείστων κινδύνων νύκτα και ήμέραν ύπό τό κάλυμμα του έπιθεωρητου των σχολείων και ένεθάρρυνε και διεφώτιζεν ιερείς, διδασκάλους και πιστούς νά έμμένουν εις τήν έθνικήν ιδέαν.

Εις εκθεσιν του Γενικου Έπιθεωρητου Δυτικής Μακεδονίας μετά τήν άπελευθέρωσιν άναφέρονται τά άκόλουθα:

«Ό κ. Ίωαννίδης, ώς γνωστόν, εχει προσφέρει έπί Τουρκοκρατίας μεγάλας υπηρεσίας εις τήν έν Μακεδονία έκπαίδευσιν, πολλάκις δέ έξέθετεν εις κινδύνους τήν ζωήν του, ώς έν Κωστενέτς (σημερινή ‘Ιεροπηγή Καστοριάς), κατά τό 1907, οπότε έλιθοβολήθη ύπό των οργάνων του άρχικομιτατζή Κορσάκωφ και θά έσφάζετο, έάν δέν κατέφθανον οί Τουρκοι χωροφύλακες».

Τόσον ήτο τό μίσος των Βουλγάρων κατά του Ίωαννίδη ώστε, έπειδή δέν κατώρθωσαν νά τον έξοντώσουν, παρά τάς έπιμόνους προσπαθείας των, διέπραξαν τό άνόσιον κακούργημα νά πυρπολήσουν τήν έν Στρωμνίτση οικίαν του, εις τήν όποίαν διέμενε μόνη ή μήτηρ του, ή όποια και έκάη ζωντανή.

Μετά τήν άπελευθέρωσιν του 1913, οί έν τω Προξενείω Μοναστηριού αρμόδιοι του Έθνικου Μακεδονικου ’Αγώνος έκτιμώντες τά προσόντα του Ίωαννίδη ώς και τάς προγενεστέρας του έθνικάς υπηρεσίας εισηγήθησαν άρμοδίως ώστε νά άνατεθου ν εις αύτόν τά καθήκοντα του πρώτου ‘Υποδιοικητου εις τήν περιφέρειαν Κορεστίων (Βίτσι), μέ έδραν τό χωρίον Κονομπλάτι (σημερινόν Μακροχώρι)- περί τά 4 χιλιόμετρα άπό αύτό κειται τό χωρίον Στάτιστα (σήμερον Μελας), οπού έ’πεσεν ό Παυλος Μελας τον ’Οκτώβριον του 1904.

Εις τό πρόσωπον του Ίωαννίδη εύρέθη ό πλέον κατάλληλος εις τήν κατάλληλον θέσιν.

Βραδύτερον ό Ίωαννίδης παρητήθη άπό τήν Δημοσίαν ‘Υπηρεσίαν και συνέχισε τούς έθνικούς του αγώνας ώς δημοσιογράφος, έγκατασταθείς δέ μονίμως εις Φλώριναν έξέδωσε έφημερίδα άπό τάς σελίδας της όποίας ούδέποτε ελειπον άρθρα έθνικου περιεχομένου.

Ή κατοχή του 1941 τον εδρε γέροντα άσκητεύοντα εις ενα έρειπωμένον τουρκικό σπίτι, άνευ οπουδήποτε πόρου ζωής, συντηρούμενον άπό παλαιούς συναγωνιστάς του, του Μακεδονικου ’Αγώνος.

Ό Ίωαννίδης έγκατέλειψε τον κόσμον εις ηλικίαν 93 έτών, κατά τήν άνοιξιν του 1966, μέ τό πικρόν παράπονον ότι, δια λόγους εντελώς τυπικούς, δεν κατέστη δυνατόν νά του δοθή μικρά σύνταξις έκ μέρους του Δημοσίου δια τάς τόσας έθνικάς υπηρεσίας του, μολονότι τού είχαν άναγνωρισθή 29 συντάξιμα έτη άπό τό Έλεγκτικόν Συνέδριον, έλειπεν δμως τό τυπικόν μέρος, ότι δέν είχε συμπληρώσει δεκαετή υπηρεσίαν επί ελληνικής διοικήσεως, δηλαδή μετά τήν άπελευθέρωσιν.

Τό κενόν αύτό, καίτοι πολύ άργά, άνεπλήρωσεν ή Φιλεκπαιδευτική Εταιρία ’Αθηνών μέ χιλιόδραχμον μηνιαίαν έπιχορήγησιν.

‘Η ’Ακαδημία ’Αθηνών, κατά τήν πανηγυρικήν Συνεδρίασίν της, της 28ης Δεκεμβρίου 1957, άπένειμε εις τον Ίωαννίδην άργυρούν βραβεϊον μετά χρηματικού εκτάκτου επιδόματος 15.000 δραχμών, δια τάς πολλαπλάς αύτού ύπηρεσίας πρός τήν Πατρίδα.

«Οταν ό τότε Πρόεδρος της ’Ακαδημίας άείμνηστος Πουλίτσας, άνεφέρθη εις τήν δραματικήν περίπτωσιν τού ύπό της ’Ακαδημίας βραβευθέντος πρώην Έπιθεωρητού, ρίγη συγκινήσεως διέτρεξαν πάντας τούς παρισταμένους εις τήν πανηγυρικήν συνεδρίασίν, έν κατακλεϊδι άνεγνώσθη έπιστολή τού Ίωαννίδου πρός τον Πρόεδρον της ’Ακαδημίας, δι’ ής έδήλωνε δτι λόγω γήρατος δέν ήδύνατο νά παραστή και έξέφραζε τήν εύγνωμοσύνην του πρός τό Έθνικόν ‘Ίδρυμα μέ τήν δήλωσιν:

«Δέν μνησικακώ όμως ποσώς, και φιλοσοφών έπί τού θέματος της ζωής, φρονώ δτι ό άνθρωπος γεννάται δια τήν πατρίδα πρωτίστως. Έγώ τουλάχιστον ώς Βόρειος ‘Έλλην ειχον πάντοτε έμβλημά μου τό παν δια τήν πατρίδα, δια τούτο και προσέφερα δι’ αύτήν τό παν, οικογένειαν, χρηματισμόν, άνεσιν, εύτυχίαν, δεχθείς φιλοσοφικώς πασαν στέρησιν, άρκει νά μεσουρανή διαρκώς εις τό στερέωμα περίλαμπρον και φωτίζον τήν οικουμένην τό άστρον της Ελλάδος».

Μετά τήν άνάγνωσιν της έπιστολής ταύτης έσείσθη ή αίθουσα της ’Ακαδημίας άπό ζωηρώτατα και παρατεταμένα χειροκροτήματα, ό δέ παριστάμενος άείμνηστος Βασιλεύς των Ελλήνων Παύλος έχειροκρότει όρθιος.

Εις τήν πανηγυρικήν ταύτην συνεδρίασίν παριστάμην ώς άντιπρόσωπος τού Ίωαννίδη.

Αύτός ύπήρξεν ό Κωνσταντίνος Ίωαννίδης, άξιον τέκνον της Στρωμνίτσης.

Πηγή http://www.ellinoistorin.gr/
Loading...
Δείτε επίσης
Σχόλια
Loading...